Ik zoek een...

Actueel - Nieuws

De whiteboardmarker

wo 24 aug 2016 - Esmée Detmers

Er was eens een blauwe whiteboardmarker die bij de HEMA zijn plek maar niet vond. Omdat niemand erop had gezet wat het was, was het ook lastig om zijn juiste plek te vinden.

“Tja,” zeiden de hotdogs. “Je bent net zo lang en dik als wij. Waarom kom je niet een tijdje bij ons? Misschien is het wel wat voor je.” En dat deed de stift. Na heel wat dagen rondjes draaien in het hotdog-carrouselletje, begon hij zich steeds minder prettig te voelen. Hoe kon hij weten dat warmte niet helemaal zijn ding was? Wat hem daarnaast begon op te vallen, was het volgende: steeds als het deurtje openging, pakte de hand altijd een van zijn kamergenoten, en liet hem liggen. Alsof ze hem niet zagen! “Ik ben niet oké,” dacht hij. “Ik wil hier weg!”
Onder deze verkeerde omstandigheden en door de warmte bevangen lukte het hem echter niet om te ontsnappen. Hij bleef nog lang in rondjes draaien, terwijl hij zijn energie steeds meer voelde weglekken. Toen er na verloop van tijd wat blauwe inkt uit zijn zijkant droop, werd hij ontdekt door een kloeke medewerker. “Wat doet in godsnaam die blauwe stift tussen de hotdogs!!??” Ze griste hem uit het mandje en pleurde hem in de wasbak. Een kreet van opluchting ging door de stift heen: eenmaal uit de carroussel begreep hij eindelijk dat het die hitte was, waar hij niet goed in gedijde. In de wasbak werd hij met ruwe hand geschrobd. Het liefst gooide de medewerker het lelijke ding weg, maar dat durfde ze niet. Dus eenmaal schoon werd hij in het schap van de  blauwe viltstiften gelegd. “Zo! Mijn taak zit erop!”
Wat een verbetering voor de blauwe marker! Niet alleen de temperatuur stond hem aan, maar ook werd hij af en toe opgepakt en aangeraakt!  Dit was fantastisch! Dit was hemels! Dit was waarvan hij had gedroomd. Maar ook hier waren na verloop van tijd al zijn vriendjes verdwenen en hij niet. “Wat is er mis met mij? Waarom wil niemand mij…?”

Het duurde nog weken eer de stagiaire hem ontdekte. Net van school herkende zij de stift als een whiteboardmarker. “Tjeee, wat doet die tussen de stiften?! En waarom staat er niet op wat het is?” Met een deukje hier en daar en enigszins uit vorm geraakt door alles, was hij niet echt goed verkoopbaar meer, zag ze. Ze nam hem mee naar de directiekamer.
Bij deze witte boorden had de whiteboardmarker het niet beter kunnen treffen. Hij werd nu regelmatig gepakt én gebruikt. Hij maakte er rode, groene en zwarte vrienden, die hij altijd om zich heen had. Hij deed zijn werk goed en niemand was ermee bezig dat hij er wat ‘anders’ uitzag.  Ze vonden het eigenlijk wel charmant aan hem. En zo leefde hij nog lang en gelukkig.

Alles bestaat uit kwaliteiten. De kwaliteiten zijn er altijd, maar worden in de verkeerde context niet herkend. Wij hebben allemaal iemand nodig die bereid is ons te helpen onze kwaliteiten te leren herkennen. Het is vooral toeval als we aan het begin van onze loopbaan al meteen op die plek terechtkomen waar onze kwaliteiten het beste tot uitdrukking komen. Ons zelfbeeld komt voort uit wat anderen ons zeggen wie of wat we zijn.

Er liggen zoveel whiteboardmarkers in hotdog-carroussels. Er liggen zoveel whiteboardmarkers tussen andere viltstiften.  Ik wil hen prijzen voor moed en doorzettingsvermogen. Omdat moed niet de stem is die schreeuwt: “Nu ik!”  Moed is iedere ochtend opstaan met de woordjes “Vandaag proberen we het gewoon nog een keer.”

Voor de moedigen!

Esmée Detmers ontwikkelde de afgelopen jaren de beproefde interventiemethode en pedagogische aanpak Mindhacking Life©. Via deze bevrijdende methodiek herinneren mensen zich weer wat ze wel zijn in plaats van niet.  Hierdoor groeit eigenwaarde, motivatie, plezier en autonomie en nemen uitval en burn-out-cijfers af.  Haar methode wordt toegepast in het onderwijs, in thuissituaties en bij het re-integreren van werkzoekenden. www.mindhackinglife.nl



Geef hieronder uw reactie op dit nieuwsitem

Leave this one empty:
Naam:
Don't fill in data here:
Reactie:
Don't put anythin in here:
Nog geen reacties geplaatst