Ik zoek een...

Actueel - Nieuws

De kracht van coaching

di 26 okt 2010 - Gerard Meerstadt

Is met de uitkomst van Ben Tiggelaars recent gepubliceerde promotieonderzoek in gedachten 'De Kracht van Coaching' een dubieuze titel geworden? Tiggelaar heeft immers met zijn veldonderzoek aangetoond dat de effecten van coaching sterk tegenvallen als het erom gaat mensen te helpen nieuw gedrag aan te leren. De kracht van de wil is maar zeer beperkt, concludeert hij. Managers en coaches hebben dus niet zo veel invloed op het gedrag van medewerkers.

De wil om ons te conformeren aan wat de omgeving van ons vraagt is vaak wel aanwezig, alleen al uit praktische overwegingen, maar de kracht ervan is niet erg groot als er sterkere krachten meespelen. Als een werkgever de inzet van een coach overweegt is er voor de werknemer vaak al aanleiding om zich onderbewust in zijn bestaanszekerheid bedreigd te voelen. Alleen al daardoor kan hij in een staat van angstige alertheid komen, waarin 'vecht of vlucht' fysiologie zijn systeem beheerst.

De 'nieuwe biologie' leert ons dat hij in deze 'verdedigingsmodus' weinig of geen mogelijkheden heeft voor werkelijke groei. De poorten gaan dicht, de hakken in het zand. Overleven is het motto. Angst en onveiligheid zijn de onderliggende drijvende emoties in die situatie. De spieren zijn gespannen, het creatieve vermogen is geblokkeerd. Dit alles speelt zich af op biologisch niveau, de wil heeft daarop vrijwel geen invloed.

Hoe ver verwijderd is hij nu van de tegenovergestelde staat van groei! Zijn hart en hersenen geven dan aan het lichaam een signaal van veiligheid en ontspanning. Creatieve nieuwsgierigheid is zijn drijfveer en de onzekerheid die eerst voelde als onveiligheid beleeft hij nu als een potentieel van mogelijkheden. Zijn motivatie in deze staat is positief, ontspannen, hij ziet uit naar leerzame uitdagingen en geniet van alledaagse dingen. De persoon in deze staat maakt meer van zijn functie dan gevraagd wordt en heeft een natuurlijk verlangen naar groei en verandering.

Van verdediging naar groei
Zou het kunnen dat het er primair om gaat onze cliënt te helpen over te gaan van die staat van verdediging naar deze staat van groei? En dat hij, als die transitie eenmaal is bestendigd, uitstekend in staat is om zijn eigen weg te vinden en waarde toe te voegen aan elke bezigheid waarmee hij zich verbindt?

Dat vraagt dan om een aanpak die op die transitie van verdediging naar groei is gericht. Bijna altijd gaat het om diepere intenties die iemand zijn hele leven al heeft willen volgen, maar het kwam er nooit van, er was steeds interne weerstand.

Zodra je als coach iemand bij dit proces begeleidt ontstaat er een commitment om nu deze groei wel te voltooien. Je zult daarbij ook op diezelfde weerstanden stuiten en de verleiding is groot voor de cliënt om op dat moment van verdere coaching af te zien. (Denk aan Tiggelaars constatering dat de wil niet veel kracht bezit als er onderbewuste processen gaan meespelen)

Deze diepe verandering vergt daarom van coach en cliënt een sterk wederzijds commitment om alle belemmeringen te overwinnen en de transitie van verdediging naar groei te realiseren. Het kan verstandig zijn om vooraf met de cliënt expliciet te spreken over 'afhaak momenten' en hoe in die situatie te handelen. Deze bespreking vooraf kan tot een herkenning leiden die de cliënt doet beseffen wat er plaats vindt.

De coach moet in staat zijn de cliënt op alle relevante gebieden te begeleiden: werkelijke doelen formuleren, bijpassende acties ondernemen, vaardigheden verwerven om deze acties te kunnen uitvoeren, het in lijn brengen van de leef- en werkomgeving met de gewenste groei, en het beheersen van de eigen fysiologie en emotie.

Als het praktisch kan worden ingepast is het goed om naast een geregeld contact waarin deze aspecten aan bod komen de cliënt de mogelijkheid te bieden om tussentijds een open kanaal te houden via email, sms of andere media, waardoor de coach op de hoogte kan blijven van de bewegingen die de cliënt doormaakt en hierin kan meebewegen.

In de zekerheid dat alle belanghebbenden erbij zijn gebaat dat de cliënt van een staat van verdediging kan overgaan naar een staat van groei, kun je die beweging tot de focus maken van je coachingsproces. De doelen zijn daarbij 'guiding stars' die zich onderweg kunnen verplaatsen als er meer informatie gaat meespelen. Als de cliënt zijn staat van groei bereikt dan zal duidelijk worden wat hij zal gaan ondernemen. In alle gevallen zal hij nu in vrijheid met waardecreatie bezig gaan, de persoon met de hakken in het zand is er dan niet meer! Door deze diepere drijfveren als uitgangspunt te nemen is waardevolle groei mogelijk en blijft coaching het krachtigste instrument voor verandering dat we hebben!


Gerard Meerstadt heeft een achtergrond als Human Resources directeur en is nu auteur en Leiderschap coach in zijn onderneming Vital Performance, www.vitalperformance.com   



Geef hieronder uw reactie op dit nieuwsitem

Leave this one empty:
Naam:
Don't fill in data here:
Reactie:
Don't put anythin in here:
CAPTCHA Image
Neem de code over:

Alexander - woensdag 27 oktober 2010

Als beginnend coach vind ik dit een interessant stuk. Wat je inderdaad zegt over de inrichting van leef- en werkomgeving benadruk ik door er team coaching van te maken. Dit is ook een systemische benadering waar je het systeem in mee wil nemen, in dit geval de werkomgeving. Interessante ontwikkelingen. Groetjes, Alexander (vitatrainer.nl)

Monique Krom - woensdag 27 oktober 2010

mooi verwoord Gerard, van verdediging naar groei. Realiseer mij meer en meer dat het hier over gaat.

Jeroen Koomen - woensdag 27 oktober 2010

Dank voor dit heldere stuk. Mooi vind ik de nadruk op de bewuste inrichting van leef- en werkomgeving, omdat die een wezenlijk effect hebben op gedrag en groeimogelijkheid. Het erkent de structurele overschatting van onze autonomiteit. Ik moest na het lezen ook denken aan de verschillende stadia van verandering van prochaska en diclemente, zie http://en.wikipedia.org/wiki/Transtheoretical_model Groet, Jeroen