Column Guido van de Wiel: Dubbele signalen

ma 23 feb 2026

Onze zoon luistert momenteel regelmatig naar muziek uit de jaren tachtig. Daarbij wordt hij vaak op het verkeerde been gezet. ‘Pap, dit is toch geen rock and roll?’

Op de radio klinkt ‘We Build This City’ van de Amerikaanse band ‘Starship’. En ofschoon ze zingen dat ze deze stad gebouwd hebben op rock ’n roll is dat absoluut niet congruent met hun eigen bijdrage aan het muzikale landschap. Om dat nummer rock ’n roll te noemen is hetzelfde als een gemeentebalie achter glas tot een transparante organisatie te promoveren. Dat nummer is mainstream arenapop.

Ook het nummer ‘It’s Still Rock and Roll to Me’ van Billy Joel is weliswaar energiek van stijl, maar blijft eighties pop met wat surfrock en poppy ska invloeden op een shuffle die allesbehalve rock and roll ademt.

Nummers die een muziekstijl noemen worden zelden vertolkt in die muziekstijl zelf.

‘The Blues’ van Randy Newman heeft niets met de blues van doen. Het is een sing- & songwriternummer van een componist die ook negen Disney/Pixar films van muziek heeft voorzien; met in het C-gedeelte nota bene Paul Simon die meezingt en de helft van het duo Simon & Garfunkel nu blues-artiesten te noemen gaat te ver.

Ook het nummer ‘Sultans of Swing’ van de Dire Straits is weliswaar te zien als eerbetoon aan een swing/jazzband die door gitarist en leadzanger Mark Knopfler half melodisch half vertellend wordt bezongen; maar breng je deze bijna journalistiek gebrachte tekst onder in een genre dan gaat het niet om swing-muziek. Eerder om laid‑back rock met wat country‑invloeden.

Over Laid Back gesproken. Dat was ooit de naam van een Deens duo, dat een hit scoorde met ‘Sunshine Reggae’. Ook dat nummer heeft niets maar dan ook werkelijk niets met reggae te maken.

Deze zelfde incongruentie tussen wat we zeggen en wat we doen, vind je terug in organisaties: leiders die roepen hoe belangrijk vertrouwen is, maar ondertussen vooral sturen op controle. Managers die ondernemerschap toejuichen, maar zich geen raad weten als medewerkers echt op eigen houtje initiatieven beginnen te nemen.

We praten over werk als een zwierige wals, maar zetten zelf een moordend mars-tempo in. Wees dan congruent en deel soldatenkistjes uit aan je mensen.

Maken we meteen het leger weer wat voller.

Guido van de Wiel (Wheel Productions) is organisatiepsycholoog, (schrijf)coach en ghostwriter. Hij schreef (i.s.m. Merlijn Ballieux) de #1-bestsellers The Smell of the Place (2025) en Durf het verschil te maken (2018). Daarnaast schreef hij nog vele managementboeken, waaronder Van meetbaar naar merkbaar, van duurzaam naar dierbaar en Organiseren met toekomst.
www.wheelproductions.nl