Ik zoek een...

Actueel - Nieuws

What’s new?

ma 22 nov 2010 - Jeanne van Asseldonk

Al pratend komen de twee vrouwen de coupe binnen en met veel geritsel van plastic tasjes die in het bagagerek gepropt worden, installeren ze zich op de plaatsen achter mij. Vanaf Duivendrecht heb  ik de coupe voor mijzelf gehad. Het verbaast me dan ook dat ze met zo’n enorme hoeveelheid vrije zitplaatsen, waaruit ze kunnen kiezen, uitgerekend direct achter mij komen zitten.

“Nou en, ik zeg nog tegen haar dat het zo absoluut niet mijn stijl is, maar ze bleef maar aandringen dat dit nou toch echt de kleur voor deze winter is, en toen, nou ja, weet je als zij het nou zegt, he, dan denk je toch….”

Blijkbaar is vriendin het hier niet mee eens: “kind, hoe vaak heb je die kleur nou niet gehad? Je zou toch onderhand mogen verwachten dat je daar niet meer intrapt. Die verkooppraatjes van die jonge meiden altijd. Waarom hou je ‘t nou niet gewoon zo als je ’t altijd al heb gehad, staat je hartstikke goed.”

Vriendin één voelt zich schijnbaar aangevallen want gaat in de verdediging. “Nou ja, dat jij nou al weer twintig jaar met ’t zelfde uitgekauwde kapsel loopt, dan hoef ik dat toch nog niet te doen. Nee meid, je moet je zelf wel up to date houden hoor. Ik wil wel wat smokkelen met  mijn houdbaarheidsdatum, hoor. Zag je van Zanten trouwens verlekkerd naar me kijken? “

Het gesprek komt nu op van Zanten en zijn hebbelijkheid om waar hij maar kan fysiek contact te maken met de vrouwen in zijn omgeving, gevolgd door een uitgebreide analyse van overige mannelijke kennissen die zij met elkaar gemeen hebben. Het lukt me niet meer me te concentreren op mijn boek, dat opengeslagen op mijn knieën ligt.  Ik sla het dicht en ik besluit me dan maar te richten op het gesprek dat achter mij voortgaat. Via de reflectie in het raam probeer ik een beeld op te vangen van de personages die bij de stemmen horen. Omdat het nog niet donker is, lukt het niet. Intussen worden achter mij de plastisch operaties van de vrouwelijke en een enkele mannelijke kennis bekritiseerd. Ik geef me over aan mijn fantasie en bedenk een beeld voor de twee vrouwen. Vast halverwege de dertig, vermoedelijk gescheiden, waarschijnlijk eentje hoog blond, de ander rood of zwartharig. Ik fantaseer afgetrainde lichamen en zonnebankbruine hoofden met strak geëpileerde wenkbrauwen.  Waarschijnlijk kunnen ze zo figureren in Gooische vrouwen.

“Na die laatste lift, heb ik ‘t voorlopig wel even gehad met dat gesnij. Aan mijn lijf voorlopig geen polonaise meer” verklaart vrouw één kordaat.

“Ach An, je moet wel blijven investeren, hoor, in jezelf. Je moet jezelf constant opnieuw uitvinden, zeg maar. Je wilt toch niet zo’n honderd in een dozijn tiepje worden? Nou mij niet gezien hoor. Innovatie, da’s tegenwoordig de trend.”

De trein mindert vaart, teken dat we Utrecht Centraal naderen. Ik sta op en loop tegen de rijrichting in naar het balkon, vastbesloten om een blik te werpen op het onderwerp van mijn fascinatie. 

Twee grijze permanentjes kijken me aan en groeten vriendelijk: “fijne reis verder.”

Jeanne van Asseldonk is coach, procesbegeleider en interim manager. Zij werkt graag met creatieve werkvormen en metaforen. www.jeannevanasseldonk.nl



Geef hieronder uw reactie op dit nieuwsitem

Leave this one empty:
Naam:
Don't fill in data here:
Reactie:
Don't put anythin in here:

Marja Ruijterman - woensdag 24 november 2010

Heerlijke column, zie het helemaal voor me.