Ik zoek een...

Actueel - Nieuws

Natuurlijk coach

di 30 aug 2011 - Philine Spruijt

Regelmatig bezoek ik bijeenkomsten waar mijn vak ter sprake komt.

Ik ben coach. Dat ben ik al bijna 15 jaar. Toen ik net begon was het begrip coach nog niet zo wijd en zijd bekend als dat nu is. Nu zijn er al meer dan 20.000 van. Toen vonden mensen het heel interessant om een coach te ontmoeten en wilden graag horen wat ik precies deed en wat ik allemaal met mijn klanten besprak (natuurlijk vertelde ik dat niet, want ook toen al gold het beroepsgeheim).

En veel mensen vonden het eigenlijk maar vreemd als iemand naar een coach toe ging. ‘Je gaat toch niet je hele hebben en houwen aan een ander toevertrouwen?’. En ook een teken van zwakte dat je er zelf niet meer uit komt, hulp vragen was voor sommigen nog steeds een taboe.

Inmiddels zijn we dus met zo heel velen. Coaching is zo langzamerhand niet meer weg te denken. Meer dan 20.000 coaches die veelal als zzp-er werkzaam zijn. Jezelf als coach profileren wordt steeds belangrijker, zeker in deze voor coaches best lastige economische tijd. Het valt mij op dat dat profileren tot een hogere kunst verheven wordt. Alleen al wanneer je kijkt naar de benamingen van ons vak. Personal, performance, corporate, mental, paarden, honden, levensloop, business, executive, werk, talent, life en productiviteits coaching.

De verscheidenheid is enorm, de betekenis ervan vaak onduidelijk. En toch worden die benamingen belangrijk gevonden. Want als je dan op een netwerk of andere zakelijke bijeenkomst komt en er wordt over mijn vak gesproken, dan is de eerste vraag die vaak gesteld wordt: wat voor coach ben jij. De vraag die daarop volgt is: Wat is jouw specialiteit?

Wanneer ik antwoord dat ik coach ben voor mensen die er één nodig hebben dan wordt er met een lauw ‘Oh’ gereageerd en vervaagt de interesse. Wanneer ik antwoord: ‘Ik ben personal coach.’, dan wordt dit antwoord klakkeloos geaccepteerd. Vaak nog gevolgd door de opmerking: ‘wat interessant’. Maar zelf ben ik niet tevreden over dat antwoord. Want veel van de andere typeringen van coaching zijn ook op mij van toepassing. Dus wat ben ik dan voor coach?

Het antwoord op de vraag wat mijn specialiteit is ligt nog wat ingewikkelder. In mijn werk gebruik ik van alles wat: een beetje Systeemdenken, een beetje Ret een beetje NLP en een beetje van andere gedachtengoeden. Ik heb geen specialiteit. Mijn antwoord heeft meestal de volgende strekking: Ik pluk desgewenst uit alle kennis en ervaring die ik in de loop der jaren heb opgedaan. Te merken aan de reactie van gesprekspartners is dit geen bevredigend antwoord. Want vaak volgt meteen de vraag: ‘Maar je hebt toch wel één specialiteit?’ ‘

Misschien ga ik mij voortaan presenteren als eclectisch coach. Klinkt gaaf. Maar eigenlijk ben ik natuurlijk ‘gewoon’ coach.


Philine Spruijt is zelfstandig coach en mede oprichter van de CoachingCarrousel. Tevens ontwikkelt zij als co-auteur de spellenreeks de Veertig Vileine Vragen.



Geef hieronder uw reactie op dit nieuwsitem

Leave this one empty:
Naam:
Don't fill in data here:
Reactie:
Don't put anythin in here:

Bart - maandag 10 oktober 2011

De nadruk ligt vaak op vorm. Kunnen duiden, kunnen profileren en kunnen verdienen, voldoen aan en waarmaken. In mijn ogen is een coach iemand die dat doet, zonder zich afhankelijk te maken van vorm of context.

Willy van Dalen - donderdag 8 september 2011

blijkbaar is het veel mensen niet duidelijk wat een coach nu precies doet en daarom zoekt men naar een passend hokje. Betekent dit dat er voor de overkoepelende organisaties in Nederland nog braakliggend terrein is om coaching beter te profileren?