Dilemma: Vastgehouden - reacties gezocht

ma 21 sep 2026

Je herkent het vast wel: als coach zie je je ineens gesteld voor een dilemma in je werk. Vaak begint het met een ‘nietgoedgevoel ergens over hebben’ en een twijfel over wat het ‘juiste’ is om te doen. Hoe herken je een dilemma? Welke afwegingen kun je maken en welke perspectieven kun je daarbij meenemen? En wat betekent dat voor de volgende te nemen stap? Door stil te staan en te reflecteren op dilemma’s kun je er veel van leren. In het Tijdschrift voor Coaching bespreken we elke keer een – door de lezer – ingebracht dilemma, dat door een panel vanuit verschillende perspectieven belicht en besproken wordt.

Wil jij kans maken op publicatie in het Tijdschrift voor Coaching? Denk dan mee over dit dilemma, verwoord je reactie in circa 350 woorden en mail die uiterlijk 15 oktober naar loes@kloosterhof.nl
De redactie beoordeelt de reflecties en selecteert er een aantal voor publicatie.

Letterlijk opgaan in het moment
Ik neem mijzelf als coach serieus. Ik ben aangesloten bij een beroepsvereniging, volg intervisie en supervisie en neem actief deel aan verdere professionalisering. Mijn cliënten zijn divers en kiezen voor mij vanwege mijn stijl van coaching in het hier en nu. Ik leg geen concept op de coaching en werk voorafgaand nooit een aanpak voor de komende sessie uit. Ik geloof dat er zich in coaching altijd iets aandient waarmee gewerkt kan worden. Aanwezig zijn, en vanuit de verbinding die dan ontstaat, vormen zich mijn interventies — interventies die mijn cliënt helpen het gekozen doel binnen die sessie te behalen.

Een cliënte die via mond-tot-mondreclame bij mij in coaching kwam, verraste me op een manier die ik nooit eerder had meegemaakt. In de sessie zaten we tegenover elkaar, het doel was helder, en toen ik haar een uitdagende vraag had gesteld, werd ze stil. Ze vertraagde en keek mij aan. Terwijl ze me bleef aankijken, vroeg ze of ik haar handen wilde vasthouden — dat zou haar helpen om door te pakken in het onderwerp dat we onderzochten. Zonder erover na te denken zei ik: "Als dat je helpt, doen we dat." Vervolgens hielden we de rest van de sessie elkaars handen vast. Ik voelde me daarbij heel ongemakkelijk, kon niet meer aanwezig zijn, en had ook niet de woorden om mijn ongemak op dat moment bespreekbaar te maken.

De dagen na deze sessie blijft het voorval me bezighouden: Hoe had ik hier beter mee kunnen omgaan? En als ik deze cliënte de volgende keer coach en zij opnieuw vraagt om mijn handen vast te houden — wat zijn manieren om daar dan anders mee om te gaan?

Karel de Ridder (pseudoniem)