Actueel - Nieuws
Gouden tijden voor coach voorbij
ma 23 jan 2012
Personal coaches, loopbaancoaches: de laatste jaren kwamen er dagelijks wel een paar bij. Werk was er genoeg. Maar of het vak nu roeping is of tweede carrière; de meesten kunnen er niet van rondkomen.
Jeroen van der Meer (49) raakte in 2009 zijn baan bij Akzo Nobel kwijt. Hij had er bij dat bedrijf toen zeventien jaar opzitten als salesmanager. Een goede gelegenheid om eens uit te zoeken wie hij was en wat hij wilde. Dus regelde hij een outplacementtraject. Hij las een boek over synchroniciteit (alles is verbonden; toeval bestaat niet) en toen was het duidelijk: hij zou persoonlijkheidstrainingen gaan organiseren. In Ethiopië, het land dat hij op zijn zakenreizen goed had leren kennen.
Van der Meer wilde meer diepgang en hij wilde eerlijk kunnen zijn op zijn werk. ‘Bij Akzo Nobel kon ik niet toegeven dat iets niet goed ging. Dat werd gezien als zwakte. Je houdt de schijn op, je poetst je cijfers op, desnoods ten koste van een collega, en vervolgt de ratrace. De leiding had dat ook graag. Die ratrace was de managementstrategie.'
Weg uit de ratrace: Rienk van Wieren (60) van Managemens Results heeft het zijn twintig jaar als managementcoach geregeld gehoord. ‘Sommige organisaties gaan onmenselijk met mensen om. Landjepik. Stoelpotenzagen. Mensen moeten bevelen geven waar ze zelf niet achter staan. Die mensen komen bij mij met de vraag of ze niet beter coach kunnen worden. Dan kunnen ze eindelijk weer eens iets met mensen te doen in plaats van met targets.'
Geen gekke gedachte, want de alternatieven zijn schaars als je mensen vooruit wilt helpen. Docent? Op zijn minst een jaar voltijd studeren. Psycholoog? Vier jaar studie en hopen op een van de schaarse plaatsen voor een GZ-opleiding. Arts? Jaren studie - voor wie door de loting komt. Maar coach is een vrij beroep. Wie als coach verder wil, kan morgen aan zijn nieuwe leven beginnen.
Hun roeping is gevonden
Niet zelden beginnen mensen zo'n nieuw leven overigens omdat ze zelf naar een coach zijn geweest, daar baat bij hebben gehad en vervolgens denken dat ze hun roeping hebben gevonden. ‘Het is ook het mooiste beroep ter wereld', zegt Charlotte van den Wall Bake (41), bestuurslid bij de Nederlandse Orde van beroepscoaches Nobco. ‘Ik breng mensen in beweging, ik zie hoe ze veranderen. Ik krijg daar veel energie van. Ik kan me voorstellen dat mijn enthousiasme aanstekelijk werkt.'
Iets te aanstekelijk misschien. ‘Er is meer aanbod dan vraag', zegt Perry Filippini (48), voorzitter van Noloc, de beroepsvereniging van loopbaancoaches. Het Career Management Insitute (CMI), de organisatie die zojuist de 500e loopbaancoach certificeerde, schat dat er 15 duizend loopbaancoaches rondlopen in Nederland. De redactie van het Tijdschrift voor Coaching houdt het op 40 duizend coaches, loopbaan en anderszins. Leiderschapscoaches, competentiecoaches, teamcoaches, personal coaches, life coaches, loopbaancoaches, reïntegratiecoaches, burn-out-coaches. Plus de nodige paardencoaches, droomcoaches en astrologiecoaches.
Gouden tijden zijn voorbij
Hoeveel het er tegenwoordig ook zijn, coaches hebben minder opdrachten te verdelen. Filippini: ‘De gouden tijden zijn voorbij en komen niet meer terug.' Die gouden tijd begon in 2001 toen het UWV de begeleiding van werklozen privatiseerde. Sociale plannen inclusief begeleiding ‘van baan naar baan' raakten in zwang. Zeker loopbaancoaches kwamen daardoor een tijdlang om in het werk. Maar voor dit jaar is het budget dat het UWV aan reïntegratie mag besteden teruggeschroefd van 126 miljoen euro naar nul euro. Daarmee verdwijnt alvast de belangrijkste opdrachtgever van 1.600 loopbaanbegeleiders.
Tachtig procent van de leden van de Landelijke vereniging van Supervisors en Coaching (LVSC) heeft een deeltijdbaan naast hun coachpraktijk. Wie een bierviltje en het gemiddelde uurtarief van zestig euro erbij pakt, zal niet verbaasd zijn. Voor een beginnend coach zijn vijftien klanten heel wat. Als die elk om de week een uurtje langskomen, houdt hij daar netto pakweg 1000 euro per maand aan over. Niet slecht voor een dag werk per week, maar lang geen vetpot.
Wie dat bierviltje erbij pakt, zal misschien ook wel twee keer nadenken voordat hij coach wordt.
Maar dat geeft niet. En niet alleen omdat de spoeling even dunner is, maar ook omdat lang niet iedereen geschikt is als coach. Van Wieren: ‘Het moet je gegeven zijn om jezelf uit te schakelen. Een coach moet ongezien achter de deur staan. Tweede viool spelen.'
Daarbij is het niet het beste beroep voor mensen met weinig levenservaring. ‘Een coach met onvoldoende zelfinzicht projecteert zijn eigen hang-ups op zijn cliënt en belast hem met zijn eigen onverwerkte en nog niet geplaatste ervaringen', zegt Van Wieren.
Informele leeftijdsgrens
Driekwart van de coaches die meededen aan het onderzoek van het Tijdschrift voor Coaching was tussen de veertig en zestig jaar. Veel gerenommeerde bureaus werken met een informele leeftijdsgrens van vijfenveertig (voor mannen) en veertig (voor vrouwen) Andere bureaus nemen alleen mensen aan die zelf een crisis zijn doorgegaan en er goed uit zijn gekomen.
Een officiële accreditatie van CMI kun je alleen halen met minimaal zeven jaar werkervaring, waarvan drie als loopbaancoach. ‘En dat is nog verdraaid weinig', vindt voorzitter Peter Tielenius Kruythoff.
Kruythoff (76) werd zelf op 49-jarige leeftijd partner bij een bestaand coachingbureau, met grote aarzelingen - ‘Pa, wat doe je nou?' zeiden zijn kinderen - maar met de zekerheid dat hij goed was in het verkopen van dienstverlening.
Charlotte van de Wall Bake werd coach na dertien jaar ervaring als hr-manager bij onder andere Randstad en Yacht. Rienk van Wieren werkte twaalf jaar als business unit manager, salesmanager en general manager. En Perry Filippini werkte eerst vijfentwintig jaar als hr-manager en directeur.
Wie coach wil worden, kan dus beter even geduld hebben. Wat niet wil zeggen dat iemand niet alvast een opleiding zou moeten volgen. Een goede, door de beroepsverenigingen goedgekeurde opleiding levert zelfinzicht op. Wie zichzelf beter kent, zit beter in zijn vel en laat zich minder snel gek maken door tirannieke bazen en stoelpootzagende collega's.
Ook Van der Meer stelt het coachen nog even uit. Een ervaren coach verzorgt de trainingen in Ethiopië. ‘Ik voel me in het dagelijks leven al een beetje coach, het zit in me om te luisteren naar mensen, goede vragen te stellen, proberen te begrijpen wat iemand beweegt. Maar ik kan nog niet met volle overtuiging stellen: ik ben een trainer. Voorlopig ben ik dus de organisator.'
Bron: Intermediair.nl
Geef hieronder uw reactie op dit nieuwsitem
NumoQuest - do 26 jan 2012 16:15
Op zich een heel zinnig artikel. Voorbeelden van de participanten meer dan herkenbaar. Ik vraag me doch wel af of er werkelijk sprake is van gouden tijden en of die al of niet voorbij blijken laat staan nooit meer terug keren. Ik kan me namelijk, als ik de signalen neem van de sociale media, dat Nederland plots wordt overspoeld met allerhande coaches waarbij je je af zou mogen vragen of menig een wel snapt wat een coach eigenlijk zou moeten zijn. Net als elk ander beroep is coach iets wat je eigen moet zijn en niet iets wat je even leert en wat je er even, één of twee dagen per week, bij doet. Beetje nonsens. Coach dat ben je, of je bent dat niet. Bij het vak hoort, tenminste, is mijn stellige overtuiging, een aantal hele eenvoudige principes. - Neen, niet iedereen hoeft te worden gecoached of 'bekeerd'. - Neen, de wereld hoeft niet te weten hoe goed ik ben of dat ik '#lekkerbezig' ben - Niemand kan coachen zonder een onafhankelijk assessment - Niemand kan coachen zonder een doelbepaling Teveel lees is van allerlei reacties die gaan over het uitschakelen van eigen emotie, een ander die roept nee hoor, eigen motie erbij is fijn. Weer anderen hebben het over oeverloze gesprekken die moeten worden gevoerd om toch maar vooral heel dicht bij jezelf te komen. Bij wie? Je zelf of die coachee? En hoe dacht men dat te doen dan? Zonder enig inzicht in de persoon om wie het gaat? Het is wat mij betreft eenvoudig. Je kunt niet coachen als je ziek bent. Niet lekker in je vel zitten is dan wat mij betreft ook ziek. Je kunt ook niet coachen als je niets weet van de coachee, hem/haar niet inzichtelijk kan maken wat het doel is en op welke wijze dit kan worden behaald. Met alle respect voor een ieder in deze hoop ik dat u het met mij eens bent dat wanneer je niet weet waar je moet beginnen en waar je naar toe moet, maakt elke weg een heikele en onzekere weg en dat is nu juist helemaal niet wat je als coach ambieert of je een coachee zou willen voorleggen af te lopen. Laat staan laten betalen.
J. Mulder - do 26 jan 2012 16:00
Het zij mij vergund als leek en lezer van 'coaching' betreffende the coacher/aankomend coacher eerst zelf volmondig kunnen zeggen: "ik zit goed in mijn vel', alvorens zich met "coaching" bezig te gaan houden. Vers twee is dan gewoon zorgen dat de andere mens ook 'goed in zijn vel komt te zitten'...pas daarna, pas dan komt het vakjargon aan bod. Bij de basis beginnen....alleen dat garandeert duurzaamheid.
Jan Stoop - do 26 jan 2012 15:16
Is iemand die een coachopleiding heeft gevolgd per definitie een goede coach? Is iemand die een universiteit goed heeft afgesloten slim? Is iemand die een winkel heeft een ondernemer? 3x neen! Mijn voorkeur gaat uit naar natuurlijke selectie. Goede coaches komen er toch wel met de juiste methodiek, de klanten die daar bij passen, met overeenkomstige tarieven en met goede tastbare resultaten. En ja de komende tijd zullen vele coaches afhaken omdat..........ze gewoon niet goed genoeg zijn voor dit vak. Een van de belangrijkste redenen is het gemis aan ondernemerschap wat sterk bepalend is voor succes. Een tip: ga hulp vragen bij anderen als het niet zo lekker gaat. Dat zie je nog te weinig. En laat je zelf coachen op dit gebied. Heel veel succes daarmee.
Ruud de Jong - do 26 jan 2012 14:41
je zou de verzekeraars kunnen interesseren voor een aanvullende verzekering voor coaching en dan declaraties van gecertificeerde coaches kunnen laten vergoeden.
Fulco van Aurich - do 26 jan 2012 11:09
In samenspraak met de beroepsorganisaties van coaches zou de Nederlandse overheid het kaf van het koren moeten scheiden. Alleen coaches die als zodanig gecertificeerd of gediplomeerd zijn zouden vergunning moeten krijgen om als coach te praktiseren. Dan is er wel voldoende werk voor iedereen.
jolanda van gorp - za 04 feb 2012 10:19
De gouden tijden voor coaching zijn niet voorbij, het is nog maar het begin. De manier waarop het tot nu toe ging is wel voorbij. Dat vele gegarandeerd waren van veel werk tegen een hoog tarief. De wijze waarop zal veranderen, maar iedere coach die toegevoegde waarde weet te bieden voor de klant zal in de toekomst genoeg werk hebben.